W skardze konstytucyjnej Andrzeja S. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w 8 lutego 2001 r. zarzucono, iż § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1989 r., Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 139) jest niezgodny z art. 7, art. 8, art. 83, art. 92 ust. 2, art. 146 ust. 4 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja wbrew delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) przekazała kompetencje Rady Ministrów do określania zasad wynagradzania urzędników państwowych w gestię Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w części dotyczącej wynagrodzenia prowizyjnego.

Zarządzeniem z 26 lutego 2001 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie rozstrzygnięcia organu władzy publicznej, które skarżący traktuje za ostateczne orzeczenie o przysługujących mu prawach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, wskazanie tych podmiotowych praw lub wolności konstytucyjnych, których naruszenie skarżący czyni podstawą skargi konstytucyjnej a ponadto dokładne określenie sposobu naruszenia owych praw lub wolności.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 marca 2001 r. oświadczył, iż za ostateczne rozstrzygnięcia organów władzy publicznej naruszające konstytucyjne prawa skarżącego uważane są:

“1. Przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139);

2. Zarządzenie nr 14 z dnia 17 czerwca 1992 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sadowych za czynności egzekucyjne (zm. zarz. Nr 48 z dnia 7 września 1992 r. – obydwa nie publikowane);

3. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r., sygn. U. 15/92 uznające, że przepisy zarządzenia Nr 14 MPiPS nie są niezgodne z Konstytucją;

4. Wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2000 r., sygn. I PKN 496/99 w części oddalającej powództwo o wynagrodzenie prowizyjne;

5. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r., sygn. II K 264/96, utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z 2 grudnia 1997 r., sygn. II Ka 553/97”.

Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż rozstrzygnięcia te naruszają zasadę równości, prawo do sprawiedliwego sądu oraz wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wolność wyboru miejsca pracy.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zbadanie zgodności z Konstytucją RP zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej nr 14 z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, powołując się przy tym na treść art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).

Postanowieniem z 24 maja 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, iż wskazane przez skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych, ani też zarządzenie Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, nie mają charakteru orzeczeń w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Podobnie zdaniem Trybunału orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r. (sygn. U. 15/92) nie miało charakteru rozstrzygnięcia odnoszącego się w sposób konkretny i indywidualny do sfery praw lub wolności skarżącego, zaś upływ terminu określonego we wspomnianym art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym powoduje, iż za podstawę wystąpienia ze skargą konstytucyjną nie może zostać także przyjęty prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96).

Ponadto Trybunał Konstytucyjny uznał, iż zakwestionowany § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1989 r. Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 139) nie stanowił podstawy wydania wyroku Sądu Najwyższego z 9 lutego 2000 r. (sygn. akt I PKN 496/99). Przedmiotu merytorycznego rozpoznania nie mógł stanowić także zarzut naruszenia zasad konstytucyjnych przez zarządzenie Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne z uwagi na nieuzupełnienie w tym zakresie braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności nie wskazanie, które konkretnie regulacje skarżący czyni przedmiotem zaskarżenia.

Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, w którym stwierdził, iż zarządzenie nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne odnosi się do ściśle określonej grupy zawodowej i nosi wszelkie znamiona rozstrzygnięcia indywidualnego. Zdaniem skarżącego taki charakter przysługuje także orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1992 r. (sygn. U. 15/92), które to orzeczenie, chociaż nie bezpośrednio, to jednak ukształtowało sferę praw i wolności konstytucyjnych skarżącego.

Odnosząc się do kwestii wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96) skarżący podniósł, iż dopiero 14 maja 2001 r. zostało mu doręczone postanowienie Sądu Najwyższego oddalające kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gorzowie Wielkopolskim z 2 grudnia 1997 r. (sygn. akt II Ka 553/97) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96). Ponieważ skarga konstytucyjna została złożona już 8 lutego 2001 r., nie zasadna jest ocena Trybunału Konstytucyjnego o upływie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.

Skarżący podniósł także, iż art. 69 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym otwiera możliwość zakwestionowania przed Trybunałem całego aktu normatywnego bez potrzeby wskazywania konkretnych przepisów tego aktu.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu należy stwierdzić, iż ani zarządzenie Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, ani orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r. (sygn. U. 15/92) nie mają charakteru indywidualnego i konkretnego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej o prawach lub wolnościach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby weryfikację stanowiska Trybunału przedstawionego w tym zakresie w postanowieniu z 21 maja 2001 r.

Rozważając natomiast kwestię dopuszczalności merytorycznego rozpoznania zarzutów skierowanych przeciwko zarządzeniu Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, Trybunał Konstytucyjny za niezasadne uznał powoływanie się na treść art. 69 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie Trybunału może odnosić się do całego aktu normatywnego albo do poszczególnych jego przepisów. Przepis ten wszakże nie reguluje warunków, jakie spełniać musi skarga konstytucyjna. Zostały one określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 46 i art. 47 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Wynika z nich konieczność wskazania tych przepisów, które stanowiły podstawę wydania przez sąd lub organ administracji publicznej orzeczenia o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego. Brak takiego wskazania należy uznać za wadę formalną, której nieusunięcie w wyznaczonym do tego terminie skutkuje odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej (art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym).

Zasadne jest natomiast twierdzenie skarżącego, iż nie doszło do upływu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku przyjęcia za podstawę skargi konstytucyjnej wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96). W dacie wydania postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej brak było w aktach rozpoznawanej sprawy informacji o zakończonym postępowaniu kasacyjnym odnoszącym się także do tego wyroku. Informacja o wniesieniu przez skarżącego kasacji wynikła natomiast z akt sprawy o sygnaturze Ts 53/98, dotyczącej skargi konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 marca 1998 r. Postanowieniem z 21 kwietnia 1998 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu tej skardze uzasadniając to m.in. wniesieniem przez skarżącego kasacji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gorzowie Wielkopolskim z 2 grudnia 1997 r. (sygn. akt II Ka 553/97) utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/98).

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż konsekwencją wydania wyroku skazującego był zakaz wykonywania zawodu komornika, co ingeruje w konstytucyjną wolność wykonywania zawodu. Naruszenie tej właśnie wolności skarżący wskazał w piśmie z 8 marca 2001 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej zawarte w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 26 lutego 2001 r. Należy także przyjąć, iż § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 139) stanowił jedną z podstaw wydania przez Sąd Rejonowy w Myśliborzu wyroku z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/98). Sąd, powołując się na ten przepis, uzasadnił moc obowiązującą zarządzenia nr 14 Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne. Naruszenie przepisów tego zarządzenia przesądziło z kolei zdaniem sądu o realizacji przez skarżącego znamion przestępstwa z art. 246 § 2 kodeksu karnego.

Istota zarzutu skarżącego sprowadza się do stwierdzenia, iż odnoszący się do niego zakaz wykonywania zawodu został wydany w związku z naruszeniem regulacji prawnych wydanych na podstawie sprzecznej z konstytucją subdelegacji zawartej w zakwestionowanym rozporządzeniu Rady Ministrów. Zarzutu tego nie można uznać za oczywiście bezzasadny. Nie zachodzi także zbędność merytorycznego rozpoznawania skargi konstytucyjnej w tym zakresie, ponieważ jak zasadnie zaznaczył skarżący, w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r. (sygn. U. 15/92) odnoszącym się do niektórych przepisów zarządzenia nr 14 Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne nie rozważano zarzutów dotyczących subdelegacji do jego wydania zawartej w § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych.

W tym stanie rzeczy możliwe jest uwzględnienie zażalenia skarżącego wyłącznie w zakresie § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 139), uznając za podstawę wniesienia tej skargi wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96).

W skardze konstytucyjnej Andrzeja S. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 lutego 2001 r. zarzucono, iż § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1989 r. Nr 8, poz. 50), w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139), jest niezgodny z art. 7, art. 8, art. 83, art. 92 ust. 2, art. 146 ust. 4 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżącego zakwestionowana regulacja wbrew delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214 ze zm.), przekazała kompetencje Rady Ministrów do określania zasad wynagradzania urzędników państwowych w gestię Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w części dotyczącej wynagrodzenia prowizyjnego.

Zarządzeniem z 26 lutego 2001 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie rozstrzygnięcia organu władzy publicznej, które skarżący traktuje za ostateczne orzeczenie o przysługujących mu prawach konstytucyjnych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, wskazanie tych podmiotowych praw lub wolności konstytucyjnych, których naruszenie skarżący czyni podstawą skargi konstytucyjnej, a ponadto dokładne określenie sposobu naruszenia owych praw lub wolności.

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 marca 2001 r. oświadczył, iż ostatecznymi rozstrzygnięciami organów władzy publicznej, naruszającymi konstytucyjne prawa skarżącego są:

“1. Przepis § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139),

2. Zarządzenie Nr 14 z dnia 17 czerwca 1992 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne (zm.: zarz. Nr 48 z 7 września 1992 r. – obydwa nie publikowane),

3. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r., sygn. U. 15/92 uznające, że przepisy zarządzenia Nr 14 MPiPS nie są niezgodne z Konstytucją

4. Wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2000 r., sygn. I PKN 496/99 w części oddalającej powództwo o wynagrodzenie prowizyjne,

5. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r., sygn. II K 264/96, utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z 2 grudnia 1997 r., sygn. II Ka 553/97”.

Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż rozstrzygnięcia te naruszają zasadę równości, prawo do sprawiedliwego sądu oraz wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wolność wyboru miejsca pracy.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zbadanie zgodności z Konstytucją RP zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej Nr 14 z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne powołując się przy tym na treść art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wydanie przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych, na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, przy czym badając spełnienie tych przesłanek Trybunał Konstytucyjny związany jest granicami skargi konstytucyjnej określonymi przez samego skarżącego (art. 66 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym; Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.)

Odnosząc się do zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącego z 8 marca 2001 r. wyliczenia rozstrzygnięć, które skarżący traktuje za ostateczne orzeczenia o przysługujących mu prawa konstytucyjnych, należało stwierdzić, iż ani wymienione w tym wyliczeniu rozporządzenie Rady Ministrów z 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych, ani też zarządzenie Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 czerwca 1992 w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, nie mają charakteru orzeczeń w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Są to bowiem akty prawne o charakterze generalnym i nie noszą one znamion indywidualnego i konkretnego rozstrzygnięcia o prawach lub wolnościach skarżącego.

Także wskazane przez pełnomocnika skarżącego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 26 października 1993 r. (sygn. U. 15/92) nie miało charakteru rozstrzygnięcia odnoszącego się w sposób konkretny i indywidualny do sfery praw lub wolności skarżącego. Niezależnie od powyższych okoliczności, orzeczenie to nie mogło stanowić podstawy wystąpienia ze skargą konstytucyjną także ze względu na czas, jaki upłynął od jego wydania. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. skargę konstytucyjną należy wnieść do Trybunału Konstytucyjnego w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia.

Upływ terminu określonego we wspomnianym art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym powoduje, iż za podstawę wystąpienia ze skargą konstytucyjną nie może zostać także przyjęty prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. (sygn. akt II K 264/96).

Indywidualny i konkretny charakter posiada natomiast wskazany przez pełnomocnika skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2000 r. (sygn. akt I PKN 496/99) w części oddalającej powództwo o wynagrodzenie prowizyjne, bowiem jak wynika z akt sprawy skarga konstytucyjna została złożona przed upływem trzech miesięcy od daty jego doręczenia skarżącemu.

Badając wszakże, czy wskazane w skardze konstytucyjnej orzeczenie miało za swoją podstawę akt normatywny stanowiący przedmiot tej skargi, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż wspomniany wyrok Sądu Najwyższego nie został wydany w oparciu o zakwestionowany przez skarżącego § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz.U. z 1989 r. Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz.U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139). Przepis ten nie tylko nie został nawet wymieniony w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd Najwyższy, ale też w żadnym zakresie nie determinował w sensie normatywnym treści tego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zawartego w piśmie z 8 marca 2001 roku rozszerzenia przedmiotu skargi konstytucyjnej także na zarządzenie Nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. w sprawie wynagrodzenia prowizyjnego komorników sądowych za czynności egzekucyjne, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż mimo wezwania sformułowanego w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 26 marca 2001 r. pełnomocnik skarżącego nie wskazał, które przepisy tego zarządzenia czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej. Jest to brak formalny skargi konstytucyjnej, który uniemożliwia ustalenie przesłanki wydania ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanej w skardze regulacji normatywnej. Z uwagi na nie usunięcie tego braku w wyznaczonym terminie, także w tym zakresie skarga konstytucyjna nie mogła stanowić przedmiotu merytorycznego rozpoznania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.