1) art. 11 ust. 1 w związku z art. 30 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Sztokholmie dnia 19 listopada 2004 r., w brzmieniu obowiązującym do czasu uchwalenia obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 20 listopada 2017 r. o sprostowaniu błędów (Dz. U. poz. 2177), z art. 2, art. 31 ust. 1 i art. 84 w związku z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, „w zakresie jaki wynika z powszechnej praktyki związanej ze stosowaniem tego przepisu nakazującej polskim podatnikom stosowanie wersji angielskiej tejże [Konwencji] w odniesieniu do treści art. 11 ust. 1 [Konwencji]”;

2) art. 21 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do końca 2016 r., tj. nadanym przez ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 894), zmieniającą ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 lipca 2005 r., z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji, „w zakresie w jakim narusza zasadę pewności prawa, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę określoności prawa, poprzez takie sformułowanie podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, które doprowadziło nie tylko do rozbieżności w stosowaniu i wykładni tejże regulacji, ale które w zestawieniu z obowiązującą równolegle treścią art. 11 ust. 1 [Konwencji] między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisan[ej] w Sztokholmie dnia 19 listopada 2004 r. (w brzmieniu obowiązującym do czasu uchwalenia obwieszczenia o sprostowaniu błędów z dnia 20 listopada 2017 r. (...) doprowadziło do powstania swoistej pułapki na polskich podatników,

– co w konsekwencji doprowadziło do bezprawnego pozbawienia Spółki prawa własności zagwarantowanego w art. 64 ust. 1 Konstytucji poprzez nienależny, zdaniem Spółki, obowiązek zapłaty kwot podatku dochodowego”,