W skardze konstytucyjnej Andrzeja K. z 7 czerwca 2000 r. zarzucono, iż ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym
(tekst jednolity z 1989 r. Dz.U. Nr 17, poz. 99 ze zm.) oraz uchwała Rady Miasta w K. z 7 grudnia 1994 r. Nr 84/94 są niezgodne
z art. 1, art. 7, art. 45, art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż wyrokiem z 6 lipca 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jego skargę na uchwałę Rady Miasta w
K. z 7 grudnia 1994 r. Nr 84/94 w przedmiocie miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla Ł. w
K. w zakresie działek stanowiących własność skarżącego.
Postanowieniem z 28 czerwca 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując,
iż skarga konstytucyjna została złożona do Trybunału Konstytucyjnego po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w art.
46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643).
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym stwierdził, iż przedłożona skarga
konstytucyjna zasługuje na szczególne potraktowanie w zakresie oceny, od którego momentu należy liczyć początek biegu dwumiesięcznego
terminu w sprawie będącej podstawą tej skargi, nie precyzując wszakże owego momentu, ani też nie wskazując argumentów przemawiających
za błędnym sposobem obliczenia tego terminu w zaskarżonym postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej.
Niezależnie od złożonego zażalenia, pełnomocnik skarżącego w piśmie z 17 lipca 2000 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie
terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Pełnomocnik skarżącego powołał się w tym zakresie na poglądy wyrażone w doktrynie
prawa cywilnego, zgodnie z którymi w wyjątkowych przypadkach dopuszczalne jest nieuwzględnianie upływu terminu zawitego, jeżeli
miałoby to powodować szczególne pokrzywdzenie podmiotu, którego roszczenia wygasły.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił w zażaleniu żadnych argumentów kwestionujących zasadność podstaw odmowy nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej w postanowieniu Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., w szczególności zaś przyjętego
w tym postanowieniu ustalenia, iż początkiem biegu dwumiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej był moment doręczenia
skarżącemu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 1999 r. Wskazując na składane po doręczeniu tego
wyroku wnioski o złożenie rewizji nadzwyczajnej pełnomocnik skarżącego zdaje się pomijać fakt, iż nie miały one charakteru
środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w ramach toku instancji, a ich przedmiotem był już prawomocny wyrok sądowy.
W tym stanie rzeczy, uznając za w pełni uzasadnione postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r. o odmowie
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, należało nie uwzględniać zażalenia złożonego na to postanowienie.
Odnosząc się do przedstawionego przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej Trybunał
Konstytucyjny stwierdził, iż poza powołaniem się na generalnie ujęte poglądy wyrażone w doktrynie prawa, pełnomocnik skarżącego
w żaden sposób nie uzasadnił przyczyn, dla których w sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania wstępnego nie należałoby uwzględniać
upływu terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, w szczególności zaś, na czym miałaby polegać jej wyjątkowość. Nie przedstawił
także żadnych okoliczności usprawiedliwiających tak znaczne przekroczenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.
Niezależnie od powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż brak jest związku pomiędzy sformułowanym przez
pełnomocnika skarżącego wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej, a dołączonym do tego wniosku uzasadnieniem.
Jak wynika bowiem z zacytowanych poglądów doktryny wyjątkowo dopuszczalnym jest nieuwzględnienie przez sąd orzekający upływu
terminu zawitego. W żadnej mierze wszakże teza ta nie uzasadnia dopuszczalności przywrócenia terminu zawitego, o co wnosił
pełnomocnik skarżącego.
Trybunał Konstytucyjny podtrzymuje wielokrotnie już wyrażane stanowisko, zasadniczo nie kwestionowane przez pełnomocnika skarżącego,
iż dwumiesięczny termin do złożenia skargi konstytucyjnej określony w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. ma charakter
terminu zawitego i nie podlega przywróceniu (por. postanowienia z: 21 stycznia 1998 r., sygn. Ts 2/98, OTK ZU Nr 2/1998; 15 lipca 1998 r., sygn. Ts 79/98, OTK ZU Nr 5/1998, poz. 87; 5 października 1999 r., sygn. Ts 74/99, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 206, s. 986; 20 grudnia 1999 r., Ts 74/99z, OTK ZU Nr 7/1999, poz. 207, s. 988).
W tym stanie rzeczy wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej należało pozostawić
bez rozpoznania.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.