1. W skardze konstytucyjnej z 19 stycznia 2021 r. spółka […] sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała konstytucyjność
wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; dalej: prawo budowlane) rozumianych
w ten sposób, że:
1) ,,organ nadzoru budowlanego może wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego z uwagi na wykonanie robót budowlanych w sposób
istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych «w przepisach» (art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine prawa budowlanego), w sytuacji gdy owa sprzeczność z przepisami była znana organowi na etapie dokonania przez inwestora zgłoszenia
i organ nie zgłosił skutecznie w tej procedurze sprzeciwu”;
2) ,,nie każde wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic lub urządzeń reklamowych zwolnione jest z
obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a dla oceny zastosowania przepisu znaczenie mają cechy obiektu budowlanego
takie jak jego gabaryty oraz trwałość związania z gruntem, stanowiące nieskonkretyzowane kryteria pozaustawowe nieobjęte brzemieniem
tego przepisu”.
Ponadto, skarżąca zakwestionowała konstytucyjność art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych
ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774; dalej: ustawa z 2015 r.) w związku z art. 37a
ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293; dalej:
ustawa z 2003 r.) rozumianych w ten sposób, że ,,rada gminy może w sposób dowolny i nieograniczony żadnym terminem utrzymywać
w mocy przepisy prawa miejscowego sprzeczne z przepisami [ustawy z 2003 r.] ukształtowanymi mocą wejścia w życie ustawy z
2015 r.], co skutkuje zróżnicowaniem zastosowania przepisów rangi ustawowej, tj. przepisów [ustawy z 2003 r.] w stosunku do
adresatów tych przepisów w zależności od tego, czy dana rada gminy zdecydowała się na wypełnienie upoważnienia wskazanego
w art. 37a ust. 1 i 3 [ustawy z 2003 r.].
2. W piśmie z 25 czerwca 2021 r., nr IV.7006.90.2021.JL, Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie przystępuje do przedmiotowego
postępowania.
3. W piśmie z 14 kwietnia 2023 r., nr BAS-WAK-1793/21, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przedłożył wyjaśnienia w sprawie wnosząc
o stwierdzenie, że:
1) art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 7 oraz z art. 30 ust. 5 i 6 prawa budowlanego jest zgodny z art. 2, art.
21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1-3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 22 w związku z art. 20 w związku z art. 31 ust.
3 Konstytucji;
2) art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c prawa budowlanego jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1-3,
art. 20 w związku z art. 22 oraz art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 22 Konstytucji;
3) art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z 2015 r. w związku z art. 37a ust. 1 i 3 ustawy z 2003 r. jest zgodny z art. 2, art. 32 ust.
1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1-3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 7 w związku z art. 87 ust. 1 i 2 w związku z art.
94 Konstytucji.
W pozostałym zakresie Sejm wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016
r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) ze
względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
4. W piśmie z 22 sierpnia 2023 r., nr PK VIII TK 62.2021, Prokurator Generalny przedstawił stanowisko wnosząc o stwierdzenie,
że:
1) art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 7 w związku z art. 30 ust. 5 i 6 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym
do 18 września 2020 r., rozumiane w ten sposób, że organ nadzoru budowlanego może wydać nakaz rozbiórki obiektu budowlanego
z uwagi na wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w sytuacji
gdy owa sprzeczność z przepisami była znana organowi na etapie dokonania przez inwestora zgłoszenia i organ nie zgłosił skutecznie
w tej procedurze sprzeciwu, są zgodne z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz z art.
20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji;
2) art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., jest zgodny z art. 2 w związku
z art. 7 w związku z art. 64 ust. 1 oraz w związku z art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz z art. 32 ust. 1 w związku z art.
20 i art. 22 Konstytucji;
3) art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z 2015 r. w związku z art. 37a ust. 1 i 3 ustawy z 2003 r. są zgodne z art. 2 i art. 32 ust.
1 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji.
Ponadto Prokurator wniósł o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK ze względu
na niedopuszczalność wydania wyroku.
5. W piśmie z 11 marca 2026 r. (data wpływu: 16 marca 2026 r.) pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o wycofaniu skargi
konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, na zasadach określonych ustawowo, rozpoznaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym może
podlegać skarga konstytucyjna, w której zakwestionowane są uregulowania stanowiące podstawę normatywną ostatecznego orzeczenia
wydanego w indywidualnej sprawie skarżącego i powodujące niedozwoloną ingerencję w sferę jego konstytucyjnie chronionych praw
lub wolności. Zgodnie zatem z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed
Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), wszczęcie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
następuje na podstawie skargi konstytucyjnej uprawnionego podmiotu.
2. Zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 2 u.o.t.p.TK, skarżący może wycofać skargę konstytucyjną do rozpoczęcia rozprawy. W wypadku
rozpoznawania sprawy na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 56 ust. 3 u.o.t.p.TK, cofnięcie skargi konstytucyjnej może nastąpić
najpóźniej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia uczestnikom postępowania zawiadomienia, że rozpoznanie sprawy nastąpi
na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, na posiedzeniu niejawnym Trybunał wydaje zaś postanowienie
o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi konstytucyjnej.
3. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący może wycofać skargę konstytucyjną w każdym czasie do rozpoczęcia rozprawy
i najpóźniej w terminie siedmiu dni od odebrania zawiadomienia, że rozpoznanie sprawy nastąpi na posiedzeniu niejawnym. Na
gruncie rozpoznawanej sprawy Trybunał ustalił, że skarżąca skutecznie wycofała skargę konstytucyjną składając oświadczenie
w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Trybunał umorzył postępowanie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 59 ust. 1 pkt
1 u.o.t.p.TK.
W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.