1. Pełnomocnik skarżącego Tadeusza Rejmana wraz ze złożeniem skargi konstytucyjnej wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o orzeczenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokiem z 27 lipca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił skargi konstytucyjnej Tadeusza Rejmana.

2. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o TK) „Koszty postępowania przed Trybunałem, z zastrzeżeniem ust. 2, ponosi Skarb Państwa”. Z ust. 2 zdanie 1 tego przepisu wynika, że Trybunał Konstytucyjny orzeka zwrot kosztów postępowania przed Trybunałem wraz z wyrokiem uwzględniającym skargę konstytucyjną. W uzasadnionych przypadkach Trybunał może orzec zwrot kosztów postępowania również wówczas, gdy nie uwzględnił skargi konstytucyjnej (art. 24 ust. 2 zdanie 2).

Zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego obejmuje zarówno postępowanie zakończone wydaniem wyroku, jak i postępowanie zakończone wydaniem postanowienia o nienadaniu skardze dalszego biegu. Dotyczy to również postanowienia o umorzeniu postępowania (postanowienie TK z 9 września 2002 r., sygn. SK 44/01, OTK ZU nr 3/A/2003, poz. 26).

Zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 24 ust. 2 zdanie 2 ustawy o TK ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ogólnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 zdanie 1 ustawy o TK. Oznacza to, że pojęcie „uzasadnionego przypadku” musi być interpretowane ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej.

Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącego, nie znalazł podstaw do uznania, że zachodzi „uzasadniony przypadek”, który przemawiałby za przyznaniem kosztów postępowania.

Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak na wstępie.